ΤΑ ΛΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΤΑ ΛΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Όταν περάσεις ένα μεγάλο λούκι στη ζωή σου, δύο πράγματα συμβαίνουν:

ή προσπαθείς να γίνεις καλύτερος — ή γίνεσαι χειρότερος.

Αυτή η σκέψη δεν είναι θεωρία. Είναι εμπειρία. Και, πιστεύω, αφορά όλους μας. Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, περνάμε λούκια. Δεν έχουν όνομα ούτε ίδια μορφή για όλους. Μπορεί να είναι η υγεία, η οικογένεια, η δουλειά, μια απώλεια, τα γεράματα.

Όμως, όποια μορφή κι αν έχουν, κάνουν το ίδιο πράγμα:

σε βγάζουν από την ισορροπία σου.

Ξαφνικά, αυτά που ήξερες δεν φτάνουν. Τα “όπλα” που είχες μέχρι εκείνη τη στιγμή — οι τρόποι που είχες μάθει να σκέφτεσαι, να αντιδράς, να αντέχεις — όχι μόνο δεν σε βοηθούν, αλλά κάποιες φορές σε πληγώνουν κιόλας.

Η ζωή αλλάζει όψη. Ανατρέπονται δεδομένα. Γεννιούνται ανασφάλειες. Και, σιγά σιγά, αρχίζεις να χάνεις την εμπιστοσύνη σου ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό.

Μακάρι να μπορούσε κανείς να περάσει τη ζωή του χωρίς τέτοια λούκια. Όμως, όσο κι αν θέλουμε να το αποφύγουμε, σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει έτσι.

Και τότε εμφανίζεται αυτό που όλοι απευχόμαστε:

Ο φόβος. Ένας φόβος που δεν φεύγει εύκολα. Μένει εκεί, σιωπηλά, και σε ακολουθεί ακόμη και μετά το λούκι. Ίσως, αν έχεις δύναμη, παιδεία ή εμπειρία, να τον διαχειριστείς λίγο καλύτερα. Αλλά δεν εξαφανίζεται και σε ενοχλεί.

Το έχω δει πολλές φορές γύρω μου — και, για να  είμαι ειλικρινής, το έχω δει και στον εαυτό μου. 

Το θέμα, όμως, δεν είναι ο φόβος, αλλά τι κάνεις με αυτόν.  Και το  ερώτημα δεν είναι αν θα περάσεις λούκι.

Το ερώτημα είναι:

Τι σόι άνθρωπος θα είσαι μετά από αυτό.

Γιατί εκεί γίνεται η διαφορά.

Κάποιοι προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Σιωπηλά. Δύσκολα. Βήμα-βήμα. Χωρίς να φαίνεται πάντα προς τα έξω.

Κάποιοι άλλοι, όμως, γίνονται χειρότεροι. Κλείνονται, πικραίνονται, σκληραίνουν. Και αυτό φαίνεται πιο εύκολα. 

Ίσως γιατί το να γίνεις χειρότερος είναι πιο άμεσο, πιο εύκολο, πιο ορατό. Ενώ το να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος είναι μια διαδρομή αργή και εσωτερική. Μια μάχη που δεν τη βλέπουν οι άλλοι — αλλά τη ζεις εσύ κάθε μέρα.

Κι όμως, εκεί κρίνεται ο άνθρωπος. Όχι στο λούκι που πέρασε, αλλά σε αυτό που προσπάθησε να γίνει μετά.

Και, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι το λούκι που πέρασες —

αλλά αυτό που δεν άφησες να χαθεί μέσα σου.