Οι σκέψεις μου

Από το γρύλλισμα στον λόγο – και πάλι πίσω Ζούμε σε μια εποχή όπου μιλάμε ασταμάτητα και, ταυτόχρονα, λέμε όλο και λιγότερα. Η επικοινωνία μοιάζει να έχει επιστρέψει σε μια πρωτόγονη μορφή: όχι επειδή χάθηκε η γλώσσα, αλλά επειδή χάθηκε το πραγματικό νόημα της ανταλλαγής. Ένας συνεχής θόρυβος, λέξεις χωρίς βάρος, γνώμες χωρίς ρίζα, φράσεις που δεν ζητούν απάντηση αλλά επιβεβαίωση. Κάποτε, όταν οι άνθρωποι επικοινωνούσαν γρυλλίζοντας, αυτό αρκούσε. Οι ανάγκες ήταν στοιχειώδεις: τροφή, ξεκούραση, αναπαραγωγή, ασφάλεια. Δεν υπήρχε χώρος – ούτε ανάγκη – για περισσότερες εξηγήσεις. Το ένστικτο οδηγούσε και η επιβίωση δικαίωνε. Σήμερα, ενώ γνωρίζουμε απείρως περισσότερα, μοιάζουμε…

Δεν είμαι πια βέβαιος ότι ο άνθρωπος, αυτό το παράξενο και αντιφατικό ον, έχει πραγματικά κατακτήσει τη θέση που ο ίδιος πιστεύει πως κατέχει μέσα στον κόσμο. Μας δόθηκε ένας πλανήτης που διαμορφώθηκε μέσα από αμέτρητες ισορροπίες, σε μια αργή και σχεδόν αδιανόητη πορεία εκατομμυρίων ετών. Ένας κόσμος δομημένος με μια ακρίβεια που πολλές φορές ξεπερνά ακόμη και τη δυνατότητα κατανόησής μας. Κι όμως, ο άνθρωπος, ενώ απέκτησε τη δύναμη να επηρεάζει σχεδόν  τα πάντα γύρω του, μοιάζει να μην απέκτησε την αντίστοιχη σοφία που απαιτεί αυτή η δύναμη. Με προβληματίζει βαθιά το γεγονός ότι συνεχίζουμε ακόμη να επιβιώνουμε. Και…

Τα γεγονότα υπάρχουν για να ανατρέπουν τις βεβαιότητες. Και αυτό δεν είναι εξαίρεση· είναι ο κανόνας της ζωής. Ο άνθρωπος, τις  έχει ανάγκη τις βεβαιότητες. Μέσα από αυτές οργανώνει τη σκέψη του, δίνει τάξη στον κόσμο, βρίσκει ένα σημείο στήριξης για να προχωρήσει. Είναι, με έναν τρόπο, απαραίτητες. Όμως δεν είναι μόνιμες. Ένα γεγονός —μικρό ή μεγάλο, αναμενόμενο ή απρόβλεπτο— αρκεί για να αλλάξει άρδην, ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο. Και τότε προκύπτει το ουσιαστικό ερώτημα: όχι αν θα ανατραπούν οι βεβαιότητες, αλλά πώς στεκόμαστε όταν αυτό συμβεί. Μια πρώτη αντίδραση, σχεδόν φυσική, είναι να τις κρατήσουμε. Να επιμείνουμε σε αυτό που…

Ο άνθρωπος, από τότε που άρχισε να συνειδητοποιεί την ύπαρξή του, υποβάλλει  συνεχώς στον εαυτό του ερωτήματα Ένα από τα πολλά είναι, αν κάτι από εμάς συνεχίζει να υπάρχει μετά τον θάνατο. Στο ερώτημα αυτό υπήρξαν διαχρονικα, πολλές και διαφορετικές  προσεγγίσεις. Μια απο αυτές είναι και  η αθανασία της ψυχής. Πριν προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε αυτό το ερώτημα, πιθανόν να αξίζει να κάνουμε λίγο πίσω και να το “δούμε”, λίγο διαφορετικά Γιατί ο άνθρωπος αισθάνεται τόσο έντονη την ανάγκη να πιστέψει ότι κάτι μέσα του  ζει για πάντα? Η ιδεα της αθανασίας πιθανόν να μην γεννήθηκε μόνο από την προσπάθεια να…

Η ερώτηση μπορεί να  ακούγεται απλή.  Ακόμα, ίσως και σκληρή. Όμως, καθώς περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο μοιάζει αναγκαία. Ζούμε σαν να έχουμε χρόνο για όλα. Και τελικά, φοβάμαι ότι  δεν έχουμε χρόνο για κάτι πιο ουσιαστικό. Ασχολούμαστε διαρκώς με πράγματα που βρίσκονται έξω από εμάς και μάλλον ελάχιστα με πράγματα που βρίσκονται μέσα μας. Με κρίσεις, γεγονότα, απόψεις, εντάσεις, με έναν ατέλειωτο θόρυβο που γεμίζει το μυαλό αλλά αδειάζει τη ζωή μας. Και ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος. Χανόμαστε διαχρονικά μέσα σε συζητήσεις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και σε ανησυχίες χωρίς καμμιά πιθανόν  δυνατότητα παρέμβασης. Σαν να πιστεύουμε δηλαδή,  ότι…

Η Απίστευτη Ζωή Τίποτα δεν είναι απίστευτο στη ζωή, εκτός από την ίδια τη ζωή. Υπάρχουν λέξεις που κάποτε έκρυβαν μέσα τους έκπληξη. Που σταματούσαν τον χρόνο για μια στιγμή. Που με έκαναν να στρέφω επάνω τους το βλέμμα μου. Μία από αυτές είναι η λέξη «απίστευτο». Σήμερα όμως τη νιώθω κουρασμένη, γερασμένη. Φθαρμένη από τη χρήση. Επαναλαμβανόμενη τόσο συχνά γύρω μου, ώστε να έχει χάσει το ειδικό βάρος της. Kάθε μέρα, ανοίγοντας μια οθόνη, πέφτω πάνω στην ίδια υπερβολή. Απίστευτες ειδήσεις, απίστευτες επιτυχίες, απίστευτες καταστροφές. Η ένταση έγινε εργαλείο προσοχής και η υπερβολή καταναλώνει την καθημερινότητά μου. Όμως όσο…

Τα ελεύθερα πνεύματα δεν φυλακίζονται, πετούν Ζούμε σε μια εποχή που όλα φαίνονται να μας τραβούν προς τα κάτω. Οι ειδήσεις, οι υποχρεώσεις, οι αριθμοί, οι φόβοι, οι διαρκείς προειδοποιήσεις.  Μια εποχή που μετρά την αξία του καθενός  με όρους χρησιμότητας και επιτυχίας, που δεν  σε ρωτά τι έννοιωσες αλλά  τι πέτυχες, που σου υπενθυμίζει συνεχώς, τι πρέπει, τι οφείλεις, τι επιβάλλεται να κάνεις, ακόμα και τι να σκεφθείς Μέσα σε αυτό το τοπίο, ένα  ελεύθερο πνεύμα μοιάζει με είδος σε ανεπάρκεια. Όχι γιατί δεν υπάρχει , αλλά γιατί δεν φαίνεται. Δεν αυτοδιαφημίζεται. Δεν φωνάζει. Δεν κάνει θόρυβο. Και όμως,…

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ Η στιγμή που σταματάμε να σκηνοθετούμε τους άλλους Κάποια στιγμή στη ζωή, χωρίς να το αποφασίσουμε συνειδητά, περνάμε από τη φάση της εντολής στη φάση της προτροπής. Συμβαίνει. Όχι επειδή γίναμε πιο διστακτικοί, ούτε επειδή χάσαμε το θάρρος μας. Αλλά επειδή καταλάβαμε κάτι απλό και σκληρό μαζί: οι εντολές, μετά από μια ηλικία, δεν πιάνουν τόπο. Στην αρχή της ζωής μας, δεχόμαστε εντολές. Είναι αναγκαίες. Μας οργανώνουν, μας προστατεύουν, μας μαθαίνουν τα όρια. Αργότερα, δίνουμε εντολές. Ως γονείς, ως επαγγελματίες, ως άνθρωποι που έχουν ευθύνη. Εκεί, η εντολή φαίνεται φυσική προέκταση της εμπειρίας μας. Όμως έρχεται…

Τεχνη είναι ,με το μίνιμουμ να πετυχαίνεις το μάξιμουμ Στη ζωή μου έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους. Στη δουλειά, στις παρέες, στους αθλητικούς χώρους που κινήθηκα για χρόνια, αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρό μου. Οι περισσότεροι πέρασαν από τη ζωή μου χωρίς να αφήσουν κάποιο ιδιαίτερο αποτύπωμα. Όχι γιατί δεν είχαν αξία, αλλά γιατί δεν υπήρχε κάτι που να τους ξεχωρίζει ώστε να τους φέρνω συχνά στη μνήμη μου. Υπήρξαν όμως και κάποιοι άλλοι. Λίγοι. Άνθρωποι που, είτε συμφωνούσα μαζί τους είτε όχι, μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Όχι τόσο για όσα έλεγαν, όσο για τον τρόπο που αντιμετώπιζαν την καθημερινότητα….

ΤΑ ΛΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ Όταν περάσεις ένα μεγάλο λούκι στη ζωή σου, δύο πράγματα συμβαίνουν: ή προσπαθείς να γίνεις καλύτερος — ή γίνεσαι χειρότερος. Αυτή η σκέψη δεν είναι θεωρία. Είναι εμπειρία. Και, πιστεύω, αφορά όλους μας. Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, περνάμε λούκια. Δεν έχουν όνομα ούτε ίδια μορφή για όλους. Μπορεί να είναι η υγεία, η οικογένεια, η δουλειά, μια απώλεια, τα γεράματα. Όμως, όποια μορφή κι αν έχουν, κάνουν το ίδιο πράγμα: σε βγάζουν από την ισορροπία σου. Ξαφνικά, αυτά που ήξερες δεν φτάνουν. Τα “όπλα” που είχες μέχρι εκείνη τη στιγμή — οι τρόποι που είχες…