ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ?
Η ερώτηση μπορεί να ακούγεται απλή. Ακόμα, ίσως και σκληρή.
Όμως, καθώς περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο μοιάζει αναγκαία.
Ζούμε σαν να έχουμε χρόνο για όλα.
Και τελικά, φοβάμαι ότι δεν έχουμε χρόνο για κάτι πιο ουσιαστικό.
Ασχολούμαστε διαρκώς με πράγματα που βρίσκονται έξω από εμάς και μάλλον ελάχιστα με πράγματα που βρίσκονται μέσα μας.
Με κρίσεις, γεγονότα, απόψεις, εντάσεις, με έναν ατέλειωτο θόρυβο που γεμίζει το μυαλό αλλά αδειάζει τη ζωή μας.
Και ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος.
Χανόμαστε διαχρονικά μέσα σε συζητήσεις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και σε ανησυχίες χωρίς καμμιά πιθανόν δυνατότητα παρέμβασης.
Σαν να πιστεύουμε δηλαδή, ότι η συνεχής ενασχόληση γενικά με τον κόσμο είναι και συμμετοχή στη ζωή.
Ίσως όμως να συμβαίνει το αντίθετο.
Ίσως, όσο περισσότερο ξοδεύουμε την προσοχή μας παντού, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από όσα μας αφορούν πραγματικά.
Και αυτό, γιατί υπάρχουν ελάχιστα πράγματα στα οποία μπορούμε ουσιαστικά να παρέμβουμε: στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στη ζωή ,στον τρόπο που φερόμαστε στους ανθρώπους, στο πώς διαχειριζόμαστε τον πόνο, τη φθορά και τη μοναξιά.
Εκεί χρειάζεται η παρουσία μας.
Όχι στα πάντα
Αυτό, δεν είναι αδιαφορία για τον κόσμο.
Είναι επίγνωση των ορίων μας.
Η ζωή, δυστυχώς ή ευτυχώς, τραβά τον δρόμο της ερήμην μας.
Και μέσα στο μικρό διάστημα που μας αναλογεί, ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι να γνωρίζουμε τα πάντα, αλλά να βιώνουμε αληθινά αυτά που βρίσκονται κοντά μας.
Μια ήρεμη στιγμή.
Μια αληθινή σχέση.
Λίγη γαλήνη που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Λέμε συχνά «μια ζωή την έχουμε». Το λέμε εύκολα.
Αν όμως το πιστεύαμε πραγματικά, ίσως να επιλέγαμε διαφορετικά πού διαθέτουμε τη σκέψη, τον χρόνο και την ψυχή μας.
Γιατί όπου πηγαίνει η προσοχή, πηγαίνει και η ζωή.
Και τότε η αρχική ερώτηση επιστρέφει μόνη της.
Όχι σαν κατηγορία, αλλά σαν υπενθύμιση:
Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις;
Τελικά, λέω εγώ, αν στρέφαμε λίγο περισσότερο την προσοχή μας σε όσα έχουν πραγματική αξία και λίγο λιγότερο στον αδιάκοπο θόρυβο του κόσμου, να γινόμασταν κι εμείς πιο ήρεμοι, πιο ανθρώπινοι, πιο αληθινοί.
Και ίσως τότε,
σιγά-σιγά,
ο κόσμος να γινόταν και λίγο πιο φωτεινός.
Σας ευχαριστούμε που γράψατε για να διαβάζουμε και να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας .
Φαίνεται ότι τα πιό δύσκολα πράγματα να καταφέρει κανείς είναι τα…προφανή!
Τρώγε, πίνε και γεννοβόλα για επιβίωση και διαιώνιση του είδους…στη Δύση έχει θεοποιηθεί το χρήμα και αφού ο χρόνος είναι χρήμα σύμφωνα με τη θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, δεν πρέπει να έχεις ελεύθερο χρόνο, ελεύθερη σκέψη και ελεύθερη βούληση…το καθεστώς σε θέλει βόδι ζεμένο σε μαγγανοπήγαδο και αντί να την αράξεις για να διαβάσεις ένα βιβλίο ή να ακούσεις μουσική ή να πας μια βόλτα στη θάλασσα κλπ σε υπνωτίζει να πας για ψώνια ή να φας και να πιείς έξω ή βρεις χόμπι για ξόδεμα…όπως λένε στον Άθω, η πολλή δουλειά “νεκρώνει” τη σκέψη και οι υπήκοοι δεν πρέπει να αράζουν, να σκέφτονται, να διαλέγονται και να εξελίσσονται νοητικώς 🤫
Πάντοτε ό άνθρωπος θά έχει νά κάνει κάτι “καλύτερο”.Τό θέμα βέβαια είναι καί υποκειμενικό.Νομίζω πάντως ότι τά πιό ουσιώδη τά σκέφτεται “αναδρομικά” καί μάλλον κάπως αργά…
“Γιατί όπου πηγαίνει η προσοχή, πηγαίνει και η ζωή”
Μια παλιά Χαβανέζικη παροιμία λέει “η ενέργεια ρέει εκεί που πηγαίνει η προσοχή”. Οι λαοί που είχαν την τύχη να ζήσουν όχι απλά κοντά στη φύση αλλά να γίνουν ένα με αυτή (Χαβάη, Αβορίγινες, Ινδιάνοι, Αφρικανικές φυλές κ.α.) βίωσαν την ουσία αυτού που ανέφερες. Η επιστήμη το έχει αποδείξει πολλές φορές σε πειράματα ότι η καθοδηγούμενη προσοχή μεταβάλλει την ουσία (με κορυφαία ανακάλυψη για μένα τη μετατροπή του ηλεκτρονίου από ύλη σε συχνότητα χωρίς την παρουσία του παρατηρητή – βλέπε πειράματα του Broglie ή του Heisenberg).
Αν δεχθούμε λοιπόν αυτή τη θεωρία, ίσως ο άνθρωπος να είναι, εκτός από πρωταγωνιστής της ζωής του, και ο παραγωγός και ο σκηνοθέτης αυτής. Οπότε ναι, το συμπέρασμά σου “…..αν στρέφαμε λίγο περισσότερο την προσοχή μας σε όσα έχουν πραγματική αξία και λίγο λιγότερο στον αδιάκοπο θόρυβο του κόσμου, να γινόμασταν κι εμείς πιο ήρεμοι, πιο ανθρώπινοι, πιο αληθινοί” με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.