Αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι, ο DD επέστρεψε

Ξεκούραστος? Δεν θα το έλεγα

Ανανεωμένος? Ϊσως κάτι λίγο

Αισιόδοξος? Αρκετά για να συνεχίσω να σας “φορτώνω” με προβληματισμούς.

Και μιας και σας έβαλα δύσκολα στο τέλος της πρώτης περιόδου, είπα να σας “ξεκουράσω” σε αυτήν την δεύτερη περίοδο της συνοδοιπορίας μας.

Καλή συνέχεια σε ‘ο,τι και αν κάνετε και όπως και αν το κάνετε

Καλημέρα

Μπορεί μια βυσσινάδα να σου χαλάσει τη μέρα; 

​Κάποιες φορές, στην καθημερινότητά μας, συζητάμε συχνά για τις μεγάλες επιθυμίες, τα μεγάλα όνειρα και τις προσδοκίες, θέματα, που μας κρατάνε ξύπνιους ακόμα και  τη νύχτα. Όμως, η πραγματική δοκιμασία της εσωτερικής μας γαλήνης δεν κρίνεται στα μεγάλα, αλλά σε κάτι τόσο καθημερινό όσο μια επιθυμία που μένει ανεκπλήρωτη την ώρα που γεννιέται. 

Πώς αισθάνεται, λοιπόν, κάποιος που δεν μπορεί να έχει αυτό που θέλει, τη στιγμή ακριβώς που το θέλει;

​Αν το καλοσκεφτείς, αυτή η αίσθηση είναι ένα από τα πιο συχνά συναισθήματα που βιώνουμε. Είναι εκείνο το μικρό ΄’κενό” που δημιουργείται ανάμεσα στην επιθυμία και την πραγματικότητα.

 Στο παράδειγμα με τη βυσσινάδα το καλοκαίρι, η δίψα είναι βιολογική, η ζέστη είναι αντικειμενική, αλλά η στεναχώρια-ίσως- που νιώθουμε επειδή δεν την έχουμε εκείνη την στιγμή, είναι μια καθαρά δική μας κατασκευή. Εκείνη τη στιγμή, το μυαλό μας σταματά να ζει στο «τώρα» και μετακομίζει σε ένα υποθετικό «θα έπρεπε». Θα έπρεπε να υπάρχει μια βυσσινάδα στο σπίτι.

 Θα έπρεπε τα πράγματα να είναι αλλιώς.

​Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας είναι που μας χαλάει τη διάθεση. Δεν μας τη χαλάει η έλλειψη του ποτού, αλλά η επιμονή μας ότι η ευχαρίστησή   μας εκείνη τη στιγμή εξαρτάται αποκλειστικά από αυτό. Αρχίζουμε να τα <βάζουμε> με  την τύχη μας, να εκνευριζόμαστε και τελικά να χάνουμε όλη την ομορφιά της στιγμής, ακόμα κι αν αυτή περιλαμβάνει μόνο ένα απλό ποτήρι νερό ή τη σκιά ενός δέντρου.

​Είναι, όμως, θεμιτό να επιτρέπουμε σε μια <βυσσινάδα> να ορίζει την εσωτερική μας κατάσταση; Αν το δούμε ψυχρά, είναι μια παραχώρηση της ελευθερίας μας. Όταν η γαλήνη μας εξαρτάται από ένα “ανούσιο”, <θα έπρεπε>, τότε είμαστε δέσμιοι των περιστάσεων. 

Ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος, αυτός που έχει δουλέψει με τον εαυτό του, δεν είναι εκείνος που δεν επιθυμεί τίποτα. Είναι εκείνος που μπορεί να πει: «Αχ, τι ωραία που θα ήταν να είχα τώρα μια δροσερή βυσσινάδα», και να σταματήσει εκεί την σκέψη του. Χωρίς κόμματα, χωρίς «αλλά», χωρίς παράπονα. Βάζει μια τελεία.

​Αυτή η «Τέχνη της Τελείας» είναι ίσως το κλειδί για τη σύγχρονη εποχή. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας έχει μάθει ότι όλα πρέπει να γίνονται αμέσως. Κυριολεκτικά, η ζωή, “μας τρέχει”. Έχουμε συνηθίσει στην άμεση ικανοποίηση και έχουμε ατονήσει τον «μυ» της υπομονής μας. 

Μπερδεύουμε τις επιθυμίες μας με τις ανάγκες μας. Η “βυσσινάδα” είναι επιθυμία, το νερό είναι ανάγκη. Όταν βαφτίζουμε κάθε μας θέλω ως «ανάγκη», καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε μια διαρκή απογοήτευση.

Η <τελεία>, δεν αποτελεί παθητική αποδοχή ή ήττα, αλλά μια ενεργητική επιλογή ελευθερίας. Η στιγμή που αποφασίζουμε συνειδητά να μην συνεχίσουμε την φράση με ένα “γιατί ”ή ένα “κρίμα” , είναι η στιγμή που ανακτούμε τον έλεγχο του εαυτού μας από εξωτερικές συνθήκες.

​Η βελτίωση αυτής της κατάστασης δεν έρχεται με το να πιέζουμε τον εαυτό μας να μην θέλει. Έρχεται με το να δημιουργούμε έναν μικρό χώρο ανάμεσα στο ερέθισμα (τη δίψα) και την αντίδραση (τον εκνευρισμό). 

Σε αυτόν τον μικρό χώρο κρύβεται ίσως και η ελευθερία μας. 

Εκεί μπορούμε να επιλέξουμε να αποδεχτούμε την πραγματικότητα όπως είναι, χωρίς να την κρίνουμε.

​Ίσως , η «μη ικανοποίηση» μιας στιγμιαίας επιθυμίας να είναι μια σπάνια ευκαιρία εκπαίδευσης. Μια άσκηση που μας θυμίζει ότι η εσωτερική γαλήνη δεν είναι η απουσία προβλημάτων ή ελλείψεων, αλλά η σταθερότητα που διατηρούμε ενώ αυτά υπάρχουν.

Η “εξάσκηση” στην “τελεία”, για μικρά καθημερινά πράγματα- όπως μια βυσσινάδα-, λειτουργεί σαν το απαραίτητο “γυμναστήριο” της ψυχής. Αν δεν εκπαιδευτούμε στο να θέτουμε όρια στις μικρές μας απογοητεύσεις, θα παραμείνουμε πάντα ευάλωτοι και έρμαια των μεγάλων ανατροπών της ζωής.

Κάθε “αποσιωπητικό” δυσαρέσκειας που αφήνουμε να αιωρείται, καταναλώνει πολύτιμη πνευματική ενέργεια.

 Η τελεία, είναι μια πράξη οικονομίας.

 Μας επιτρέπει να διαφυλάξουμε την δύναμή μας και να την κατευθύνουμε στα πράγματα που έχουν πραγματική αξία και νόημα για εμάς

Η γαλήνη φίλοι μου,  κερδίζεται κάθε φορά που επιλέγουμε να μην αφήσουμε ένα άδειο ποτήρι να αδειάσει και την ψυχή μας.