ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

Τα γεγονότα υπάρχουν για να ανατρέπουν τις βεβαιότητες.

Και αυτό δεν είναι εξαίρεση· είναι ο κανόνας της ζωής.

Ο άνθρωπος, τις  έχει ανάγκη τις βεβαιότητες. Μέσα από αυτές οργανώνει τη σκέψη του, δίνει τάξη στον κόσμο, βρίσκει ένα σημείο στήριξης για να προχωρήσει. Είναι, με έναν τρόπο, απαραίτητες.

Όμως δεν είναι μόνιμες.

Ένα γεγονός —μικρό ή μεγάλο, αναμενόμενο ή απρόβλεπτο— αρκεί για να αλλάξει άρδην, ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο. Και τότε προκύπτει το ουσιαστικό ερώτημα: όχι αν θα ανατραπούν οι βεβαιότητες, αλλά πώς στεκόμαστε όταν αυτό συμβεί.

Μια πρώτη αντίδραση, σχεδόν φυσική, είναι να τις κρατήσουμε. Να επιμείνουμε σε αυτό που γνωρίζουμε, να προστατεύσουμε την εικόνα που έχουμε ήδη διαμορφώσει. Αυτό δίνει μια αίσθηση ασφάλειας.

Όμως η πραγματικότητα δεν προσαρμόζεται σε αυτή την ανάγκη.

Κάπου εκεί, αρχίζει μια πιο δύσκολη αλλά πιο ουσιαστική διαδικασία: να αποδεχτεί κανείς, ότι αυτό που ήξερε μέχρι εκείνη την στιγμή,  δεν αρκεί πια — και να επιτρέψει στον εαυτό του να ξαναδεί, να επανεξετάσει.

Είναι δύσκολο? Πολύ. 

Η αβεβαιότητα φέρνει μαζί της μια ανησυχία, μια απώλεια ελέγχου. Αλλά ταυτόχρονα ανοίγει χώρο: για αναθεώρηση, για βαθύτερη κατανόηση, για μια πιο ουσιαστική προσέγγιση των πραγμάτων.

Ίσως όμως, υπάρχει και μια ακόμα διάσταση.

Αν και δεν μπορούμε να ελέγξουμε την πορεία των γεγονότων, δεν είμαστε εντελώς ανίσχυροι απέναντι τους. Δεν μπορούμε- σχεδόν ποτέ-  να αποτρέψουμε όσα θα συμβούν, μπορούμε όμως- ίσως– να επηρεάσουμε τις συνθήκες με τις οποίες θα τα συναντήσουμε.

Κάθε εμπειρία που αφομοιώνουμε, κάθε γνώση που αποκτούμε , κάθε σχέση που καλλιεργούμε, κάθε δυσκολία που επεξεργαζόμαστε συνειδητά, διαμορφώνει τον άνθρωπο που θα βρεθεί μπροστά στα μελλοντικά γεγονότα της ζωής του.

Μάλλον, τελικά, η σημαντικότερη προετοιμασία να μην αφορά τα ίδια τα γεγονότα αλλά τον εαυτό μας. Και ίσως το ζητούμενο να μην ειναι να προβλέψουμε όσα θα συμβούν, αλλά να αποκτήσουμε περισσότερη ετοιμότητα για όσα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προβλέψουμε.

Υπό αυτήν την έννοια, η προετοιμασία δεν καταργεί την αβεβαιότητα. Την καθιστά όμως, διαχειρισιμη.

Για σκεφτείτε το λίγο.  Το να ζούμε χωρίς βεβαιότητες — αυτό είναι αδύνατο. Άρα, το θεμα ειναι , να μην ζουμε εξαρτημένοι από αυτές.

Να μπορούμε να τις κρατάμε όταν μας στηρίζουν, αλλά και να τις βάζουμε στην άκρη, όταν δεν ανταποκρίνονται πια στην πραγματικότητα.

Γιατί η ζωή δεν εξελίσσεται μέσα από σταθερές βεβαιότητες, αλλά μέσα από την ικανότητα του ανθρώπου να προσαρμόζεται, να επανεκτιμά και να συνεχίζει.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται μια πιο ισορροπημένη στάση ζωής:

να αποδεχόμαστε ότι τα γεγονότα θα ανατρέπουν τις βεβαιότητές μας, να προετοιμάζουμε όσο μπορούμε τον εαυτό μας για να τα συναντήσει και όταν τελικά εμφανιστούν, να στεκόμαστε απέναντί τους με όσο περισσότερη επίγνωση, ψυχραιμία και αξιοπρέπεια διαθέτουμε