ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΤΗΣΕΙΣ
Τα ελεύθερα πνεύματα δεν φυλακίζονται, πετούν
Ζούμε σε μια εποχή που όλα φαίνονται να μας τραβούν προς τα κάτω. Οι ειδήσεις, οι υποχρεώσεις, οι αριθμοί, οι φόβοι, οι διαρκείς προειδοποιήσεις. Μια εποχή που μετρά την αξία του καθενός με όρους χρησιμότητας και επιτυχίας, που δεν σε ρωτά τι έννοιωσες αλλά τι πέτυχες, που σου υπενθυμίζει συνεχώς, τι πρέπει, τι οφείλεις, τι επιβάλλεται να κάνεις, ακόμα και τι να σκεφθείς
Μέσα σε αυτό το τοπίο, ένα ελεύθερο πνεύμα μοιάζει με είδος σε ανεπάρκεια. Όχι γιατί δεν υπάρχει , αλλά γιατί δεν φαίνεται. Δεν αυτοδιαφημίζεται. Δεν φωνάζει. Δεν κάνει θόρυβο.
Και όμως, υπάρχει.
Το ελεύθερο πνεύμα δεν είναι ο επαναστάτης της βιτρίνας. Δεν είναι ο άνθρωπος που απλώς αρνείται τα πάντα. Είναι εκείνος που, ακόμη και όταν περιορίζεται, δεν επιτρέπει να περιοριστεί η σκέψη του . Που ακόμη και όταν υπάρχει σωματική κοπωση ,κρατά ζωντανή την περιέργεια. Που ακόμη και όταν η ζωή τον στριμώχνει, επιμένει να αναζητά το νόημα της
Δεν φυλακίζεται, γιατί δεν κατοικεί στα κάγκελα. Κατοικεί στην εσωτερική του στάση, γιατι μέσα του υπάρχει καθαρός, ελεύθερος, ουρανός
Το αναγνωρίζεις από τη ματιά του. Δεν είναι θολή από καχυποψία, ούτε τον βαραίνουν πικρίες .Έχει μια ησυχία. Μια σιωπηλή, ήρεμη, αποδοχή των ορίων, αλλά και μια ανεπαίσθητη -σταθερή- άρνηση να τα αφήσει να ορίσουν το είναι του. Δεν τον νοιάζει να επιβεβαιωθεί. Δεν φοβάται τη μοναξιά. Δεν τρομάζει από τη διαφορετικότητα της σκέψης του.
Το ελεύθερο πνεύμα δεν ζει για να νικήσει τους άλλους· ζει για να μη χάσει τον εαυτό του.
Μοιάζει με ένα ταπεινό κερί που επιμένει να καίει μέσα στον άνεμο. Δεν φωτίζει τον κόσμο ολόκληρο. Φωτίζει όμως αρκετά ώστε να μην χαθεί ο δρόμος
Και στην εποχή μας αυτό είναι πράξη γενναία.
Γιατί σήμερα ο κίνδυνος δεν είναι τα κάγκελα. Είναι κυρίως η συνήθεια. Είναι η εσωτερική παραίτηση. Είναι εκείνο το ανεπαίσθητο- συνεχές δυστυχώς- «δεν βαριέσαι» που τυλίγεται γύρω από την ψυχή και την κάνει να ξεχνά ότι κάποτε πετούσε.
Να πετάς, όμως, δεν σημαίνει να αγνοείς τη βαρύτητα. Σημαίνει να την αναγνωρίζεις και, παρ’ όλα αυτά, να υψώνεσαι έστω λίγο πιο πάνω από αυτήν. Να λες: «Ναι, αυτά είναι τα δεδομένα μου και τα ορια μου. Αλλά δεν είναι όλη μου η ύπαρξη».
Ένα ελεύθερο πνεύμα μπορεί να είναι ακόμα και ένας ηλικιωμένος που, ενώ έχει δει τις διαψεύσεις της ζωής, συνεχίζει να χαμογελά με κατανόηση. Μπορεί να είναι ένας απλός άνθρωπος που ακούει περισσότερο απ’ όσο μιλά. Μπορεί να είναι κάποιος που μέσα στην απλότητα της καθημερινότητας βρίσκει ακόμη λόγο να θαυμάσει, να συγκινηθεί, να αγαπήσει .
Στην πραγματικότητα ένα ελεύθερο πνεύμα δεν κάνει θεαματικές πτήσεις. Κάνει μικρές, εσωτερικές ανυψώσεις. Εσωτερικά <πετάγματα>.
Εκεί που όλοι βλέπουν το «πρέπει», εκείνο ψιθυρίζει ένα «θέλω». Εκεί που κυριαρχεί το «δεν γίνεται», εκείνο αναζητά ένα «μήπως γίνεται αλλιώς;».
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το μυστικό του:
Δεν αρνείται τον κόσμο. Αρνείται να γίνει φυλακισμένος του. Να μπει πίσω από τα καγκελα
Σε μια καθηλωτική εποχή, το να διατηρείς μέσα σου έναν χώρο ανεξάρτητο, καθαρό, ζωντανό, είναι πράξη αντίστασης. Όχι θορυβώδης, αλλά βαθιά.
Γιατί τα ελεύθερα πνεύματα δεν χρειάζονται ουρανό για να πετάξουν.
Τον κουβαλούν μέσα τους.
Και αυτό και μόνο αυτό , δίνει ποιότητα στην ζωή τους . Δεν τους κάνει διαφορετικούς, τους κάνει αλλοιωτικους
Μπραβο Νικο.
Σύμφωνα μετα γραφόμενα σου, και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι είδους πνεύμα ειμαι.
Το θέμα μοναδικό.
Καταπληκτικό
χαίρεται κανείς να το διαβάζει. Κρυφό ταλέντο.
Στον προηγούμενο μεσαίωνα οι “άρχοντες” κυβερνούσαν τους υπηκόους μέσω του φόβου αναφορικά με την αρτιμέλεια και την ζωή τους, με κέντρο βάρους το σώμα…στον παρόντα μεσαίωνα, οι ελίτ διαφεντεύουν τους λαούς μέσω των ΜΜΕ, του διαδικτύου, του μάρκετινγκ και των φόρων στα πάντα…δηλαδή έχουν στόχο το νου και την καρδιά, οπότε η “ελευθερία” είναι είδος υπό εξαφάνιση εν τοις πράγμασιν αλλά προσιτή σε όλους θεωρητικώς…μας ρομποτοποιούν φίλε Νικόλα και οι επόμενες γενιές φοβάμαι πως θα ζουν σαν “ελεύθεροι σκλάβοι” 🗽
Νίκο συμφωνώ με όλα
Νίκο μας Υπέροχα
Καλή συνέχεια
Χρήστος
Είναι τόσοι πολλοί οι εξωτερικοί περιορισμοί που τελικά ίσως μόνον μέσα του μπορεί κανείς να παραμένει “ελεύθερο” πνεύμα (αν δεν έχει και αυτό υποδουλωθεί από τους ισχυρούς εξωγενείς παράγοντες).
Λίγες μέρες πριν μας αφήσει ο αδελφός Θύμιος, θυμάμαι είχε πει σε όλους μας “Ποτέ μην ξεχάσετε να πετάτε”. Για μένα το πέταγμα σημαίνει να ονειρεύεσαι, να φαντάζεσαι, να ζεις νοητικά μια πληρότητα που δε βασίζεται στο γνωστό παρελθόν και στο προβλέψιμο μέλλον. Ποιος ξέρει, ίσως αυτό να είναι και το μυστικό να αλλάξεις την ίδια την πραγματικότητα…
Εξαιρετικές σκέψεις Νικόλα μου!!!