ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΛΑΘΟΣ

ΟΤΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ, ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αναρωτήθηκα πολλές φορές τι είναι τελικά πιο χρήσιμο στη ζωή: να κυνηγάς την τελειότητα ή να προσπαθείς να ζεις όσο γίνεται καλύτερα μέσα στην πραγματικότητα.

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η απάντηση βρίσκεται στη δεύτερη επιλογή.

Η τελειότητα είναι μια έννοια που απασχόλησε τον άνθρωπο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Άλλοι τη συνέδεσαν με τη γνώση, άλλοι με την άσκηση, άλλοι με την ηθική και άλλοι με την αποδοχή της ατέλειας. Αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν υπάρχει ένας κοινά αποδεκτός ορισμός της. Ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού και, επομένως, φέρει μέσα του την τελειότητα. Εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να το δω έτσι. Δεν το δέχομαι με τίποτα ως πραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Αν ήμασταν πραγματικά τέλειοι, τότε και όσα κάνουμε θα ήταν τέλεια. Όμως η ίδια η ζωή μάς διαψεύδει καθημερινά.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι η τελειότητα, όπως την έχουμε ιδεατά πλάσει, είναι περισσότερο μια ανθρώπινη επινόηση παρά μια κατάσταση που μπορεί να βιωθεί. Τη θαυμάζουμε, τη φανταζόμαστε, την κυνηγάμε. Και όταν πιστεύουμε πως την πλησιάσαμε… φτου, κι από την αρχή.

Την πραγματικότητα, αντίθετα, δεν χρειάζεται να την εφεύρουμε. Είναι ήδη μπροστά μας. Είναι όσα βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε, μυρίζουμε και γευόμαστε. Είναι η ζωή όπως πραγματικά εξελίσσεται και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Είναι κάτι που μέσα στην ατέλεια μοιάζει με πληρότητα. Όχι τέλειο. Αληθινό.

Σκέφτομαι καμιά φορά έναν άνθρωπο που περιμένει να έρθει η «τέλεια στιγμή» για να κάνει κάτι που επιθυμεί. Να ξεκινήσει μια δραστηριότητα, να πει μια κουβέντα, να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι, να συμφιλιωθεί με κάποιον. Περιμένει τόσο πολύ την ιδανική στιγμή, ώστε τελικά η ζωή περνάει δίπλα του. Το φως στο τούνελ παραμένει συχνά  περισσότερο ελπίδα παρά βεβαιότητα.

 Η πραγματικότητα, φίλοι μου, δεν ζητά τελειότητα. Ζητά παρουσία.

Ίσως αυτό να είναι και το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης. Δημιουργούμε ιδανικά που γνωρίζουμε ότι δεν θα κατακτήσουμε ποτέ και, πολλές φορές, στην προσπάθειά μας να τα φτάσουμε, ξεχνάμε να ζήσουμε αυτό που ήδη έχουμε.

Ακόμα και ο άνθρωπος, το υποτίθεται «τελειότερο» πλάσμα του πλανήτη — τρομάρα μας — αποδεικνύει καθημερινά πόσο ατελής είναι. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο προνόμιό του: ότι μπορεί να μαθαίνει μέχρι την τελευταία του ημέρα.

Αυτό που συνειδητοποίησα αρκετά νωρίς και με βοήθησε πολύ, ήταν ότι δεν χρειαζόταν να κυνηγήσω την τελειότητα. Δεν είναι, τουλάχιστον για μένα, εφικτή. Προσπάθησα, όμως, να κάνω κάθε φορά το καλύτερο που μπορούσα. Και, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν αισθάνθηκα τέλειος.

Παράξενο, αλλά αυτό αποδείχθηκε απελευθερωτικό. Γιατί όταν δεν αισθάνεσαι τέλειος, ανακαλύπτεις ότι έχεις χώρο να βελτιωθείς. Να διορθώσεις λάθη, να αλλάξεις γνώμη, να μάθεις κάτι καινούργιο. Και αυτό το μικρό βήμα της βελτίωσης είναι πολύ πιο σημαντικό από το άπιαστο όνειρο της τελειότητας.

Προφανώς, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό πάνω σε όλα αυτά. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι, όσο προσπαθούμε να γινόμαστε λίγο καλύτεροι, δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε όλα όσα έχουμε ήδη καταφέρει. Αυτά είναι το στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο πατάμε και συνεχίζουμε.

Ίσως, τελικά, αυτό να αρκεί. Να κάνουμε την καθημερινότητά μας λίγο καλύτερη χρησιμοποιώντας όσα διαθέτουμε: την εμπειρία μας, τη γνώση μας, τη λογική μας, τη φύση και, πάνω απ’ όλα,-γιατί όχι? – τους άλλους ανθρώπους.

Γιατί ο χρόνος που έχουμε δεν είναι ανεξάντλητος.

Και θα ήταν κρίμα να τον ξοδεύουμε κυνηγώντας μια τελειότητα που διαρκώς απομακρύνεται, αντί να αξιοποιήσουμε την πραγματικότητα που βρίσκεται ήδη μπροστά μας.

Ίσως, τελικά, η ζωή να μη μας ζητά να γίνουμε τέλειοι.

Μας ζητά μόνο να γινόμαστε λίγο καλύτεροι από χθες.

Γιατί διαφορετικά, κυνηγώντας την τελειότητα, ίσως χάσουμε την ίδια την πραγματικότητα.