ΙΟΙ: Το Κοινωνικό Λογισμικό της Καθημερινοτητας

​Στην σημερινή, ψηφιακή εποχή, έχουμε μάθει να φοβόμαστε τους ιούς που απειλούν τα αρχεία και την ιδιωτικότητά μας.

 Όμως, η έννοια του «ιού» είναι πολύ παλαιότερη από τα κυκλώματα. Είναι μια λέξη που παρεισφρείει στην καθημερινότητα και αλλοιώνει τον «κώδικα» της ηρεμίας μας στις ανθρώπινες επαφές.

​Γεννιόμαστε ως ένα τέλειο πλάσμα, ένα «λογισμικό» προγραμματισμένο να λειτουργεί άψογα, γρήγορα και φιλικά. Δεν γνωρίζω κανέναν που να γεννήθηκε εριστικός, κακός ή τοξικός.

Ουδεις εκών κακός, όπως είπε και ο δικός μας Σωκράτης

 Τι είναι όμως αυτό που μας «τρελαίνει» διαχρονικά; Εκτός από τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, είναι οι «ιοί» που κολλάμε από την επαφή μας με το περιβάλλον μας — οικογενειακό, φιλικό, επαγγελματικό.

Δεν μπορει να σε ¨φορτίσει¨ συναισθηματικά ένα πουλί, ένα σύννεφο, ένα λουλούδι, κάτι τέλος πάντων που δεν εκφράζεται λεκτικά ή με μια γκριμάτσα ή μια κίνηση

​Είναι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν. Εκείνοι που, φορτισμένοι με τη δική τους ένταση, εισβάλλουν στο σύστημά μας και μας τινάζουν το λειτουργικό μας  στον αέρα.

 Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν  μένουμε και εμείς στο απυρόβλητο. Μέσα στην πίεση της καθημερινότητας, ίσως κι εμείς να λειτουργούμε ως «ιοί» για κάποιον άλλον, μεταφέροντας άθελά μας?, τη δική μας τοξικότητα.

​Εδώ ακριβώς έρχεται η ανάγκη για ένα ανθρώπινο Antivirus.

​Ο Μάρκος Αυρήλιος, αιώνες πριν τους υπολογιστές, είχε περιγράψει την απόλυτη «ενημέρωση λογισμικού» για την επιβίωσή μας:

​«Όταν ξυπνάς το πρωί, να λες στον εαυτό σου: Σήμερα θα συναντήσω ανθρώπους αδιάκριτους, αχάριστους, υβριστές, δόλιους… Εγώ όμως, που είδα τη φύση του καλού, δεν μπορώ ούτε να βλαφτώ από κανέναν τους, ούτε να οργιστώ μαζί τους».

Να λοιπόν που αναφύεται απο το πουθενά, μια πολύ σημαντική ερώτηση

​Πώς απαλλάσσεσαι από τους ιούς που σε περιβάλλουν; Υπάρχουν άραγε τρόποι να το πετύχουμε αυτό?

 Η άποψή μου είναι απλή έως και απλοική. Η λύση δεν βρίσκεται στην απομόνωση, αλλά στη συνειδητή θωράκιση.

1. ​ Όπως δεν ανοίγουμε κάθε ύποπτο email, έτσι δεν οφείλουμε να αποδεχόμαστε κάθε αρνητική «πληροφορία» που μας ξεφουρνίζει ο άλλος. Το να βάζεις όρια δεν είναι εγωισμός, είναι η προστασία του αρχικού σου προγραμματισμού.
2. Η πραγματική άμυνα ξεκινά από την παραδοχή ότι η γαλήνη και η ηρεμία  μας είναι δική μας ευθύνη. Αν επιτρέπεις στον «ιό» του άλλου να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα, τότε το σύστημά σου έχει ήδη παραβιαστεί. Η σιωπή και η αποστασιοποίηση είναι συχνά το καλύτερο λογισμικό προστασίας.
3. Οφείλουμε να ελέγχουμε καθημερινά αν εμείς οι ίδιοι εκπέμπουμε «κακόβουλα σήματα». Η θωράκιση είναι διπλή: κρατάμε την τοξικότητα έξω, αλλά φροντίζουμε να μην την αναπαράγουμε και οι ίδιοι.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο πώς θα αποφύγουμε τους ιούς. Αυτό μάλλον το θεωρώ ανέφικτο σε μια πολύβουη κοινωνία.

 Είναι το αν θα επιλέξουμε να παραμείνουμε το «τέλειο πλάσμα» που γεννηθήκαμε, διατηρώντας το εσωτερικό μας σύστημα καθαρό, παρά τις καθημερινές επιθέσεις. Το αν θα τα καταφέρουμε ή όχι είναι μια άλλη συζήτηση.

​Η θωράκιση δεν είναι φυλακή· είναι η ελευθερία να λειτουργείς σύμφωνα με τον δικό σου, αυθεντικό προγραμματισμό.

Και αυτό δεν είναι προτροπή, είναι εντολή, για όσους καταλαβαίνουν από εντολές στα κομπιούτερ!!