Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΖΩΗ
Η Απίστευτη Ζωή
Τίποτα δεν είναι απίστευτο στη ζωή, εκτός από την ίδια τη ζωή.
Υπάρχουν λέξεις που κάποτε έκρυβαν μέσα τους έκπληξη. Που σταματούσαν τον χρόνο για μια στιγμή. Που με έκαναν να στρέφω επάνω τους το βλέμμα μου. Μία από αυτές είναι η λέξη «απίστευτο». Σήμερα όμως τη νιώθω κουρασμένη, γερασμένη. Φθαρμένη από τη χρήση. Επαναλαμβανόμενη τόσο συχνά γύρω μου, ώστε να έχει χάσει το ειδικό βάρος της.
Kάθε μέρα, ανοίγοντας μια οθόνη, πέφτω πάνω στην ίδια υπερβολή. Απίστευτες ειδήσεις, απίστευτες επιτυχίες, απίστευτες καταστροφές. Η ένταση έγινε εργαλείο προσοχής και η υπερβολή καταναλώνει την καθημερινότητά μου. Όμως όσο πιο συχνά ακούω τη λέξη, τόσο λιγότερο τη νιώθω. Δεν εκπλήσσομαι πια· απλώς ενημερώνομαι. Το αληθινό σοκ δεν με ταράζει στην ουσία του, με προσπερνά, καθώς το μυαλό μου, υπερφορτωμένο από τον καταιγισμό ειδήσεων κάθε είδους, παραλύει και κανονικοποιεί το ακραίο για να προστατευτεί.
Κάπως έτσι, συμβιβάζομαι με το παράλογο. Μαθαίνω να προχωρώ ανάμεσα σε εικόνες βίας, οικονομική ανασφάλεια, κοινωνική ένταση και τεχνολογικές ανατροπές, που αλλάζουν ριζικά τον τρόπο που επικοινωνώ και σκέφτομαι. Όλα αυτά που μου παρουσιάζονται ως «απίστευτα», τα εντάσσω γρήγορα στη ρουτίνα μου. Γίνονται μέρος της καθημερινής ροής των πραγμάτων, μια γκρίζα ζώνη όπου το ακραίο γίνεται το νέο φυσιολογικό.
Και εδώ γεννιέται το παράδοξο που με τρομάζει: ενώ το «απίστευτο» πολλαπλασιάζεται γύρω μου, η πραγματική έκπληξη αποσύρεται σιωπηλά. Όσο περισσότερο φωνάζουν οι τίτλοι για το εξαιρετικό, τόσο λιγότερο ακούω το ουσιώδες.
Ίσως γιατί, το μόνο πραγματικά απίστευτο, δεν είναι τα γεγονότα που με κατακλύζουν, αλλά το γεγονός ότι είμαι εδώ για να τα βιώνω. Ότι μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και βαβούρα, υπάρχει ακόμη αυτό το βλέμμα που κοιτάζει. Υπάρχει μια ζωντανή συνείδηση. Υπάρχει ένα «εγώ» που παρατηρεί, σκέφτεται, αμφισβητεί, συγκινείται.
Αυτό, όμως,-δυστυχώς– σπάνια το σκέφτομαι.
Η καθημερινότητα με απορροφά. Ξυπνάω, βιάζομαι, οργανώνω υποχρεώσεις, ανταποκρίνομαι -όσο μπορώ- σε απαιτήσεις. Η ζωή μου γίνεται πρόγραμμα, ραντεβού, προθεσμίες, μια λίστα από εκκρεμότητες που πρέπει να υλοποιηθούν. Κι όσο περισσότερο λειτουργώ με τον «αυτόματο πιλότο», τόσο πιο εύκολα ξεχνάω ότι το να υπάρχω δεν είναι αυτονόητο.
Αναπνέω χωρίς να το σκέφτομαι. Η καρδιά χτυπά χωρίς να της το ζητάω. Το σώμα και ο νους συνεργάζονται σιωπηλά, με μια τέλεια βιολογική ακρίβεια, μόνο και μόνο για να στέκομαι όρθιος. Και μέσα σε αυτό το «φυσικό περιβάλλον» συμβαίνει κάτι βαθιά ανεξήγητο: αισθάνομαι. Αγαπάω. Πονάω. Ελπίζω. Δημιουργώ νόημα από το τίποτα.
Σε μια κοινωνία που μετρά τα πάντα με αριθμούς, επιδόσεις και συγκρίσεις, αυτή η καθαρή ύπαρξη μοιάζει σχεδόν άχρηστη. Δεν αποφέρει κέρδος, δεν γίνεται τίτλος, δεν μετριέται σε likes. Κι όμως, είναι ο πυρήνας όλων των υπολοίπων. Είναι η ζέστη της πρώτης γουλιάς του καφέ το πρωί, ο ρυθμικός ήχος της αναπνοής μου στο άδειο δωμάτιο, η αίσθηση από τις πατούσες μου, καθώς πατούν σταθερά στο πάτωμα.
Όταν λέω κάποιες φορές στον εαυτό μου ότι «τίποτα δεν είναι απίστευτο στη ζωή, εκτός από την ίδια τη ζωή», δεν υποβαθμίζω τις δυσκολίες μου, ούτε αγνοώ τον πόνο ή τη χαρά. Αντίθετα, τα τοποθετώ στη σωστή τους κλίμακα. Όλα όσα μου συμβαίνουν είναι εκφράσεις της ζωής. Δεν είναι κάτι έξω από αυτήν. Είναι το περιεχόμενό της. Ακριβώς.
Η ίδια η ζωή, δεν είναι απλώς ένα ακόμη γεγονός ανάμεσα σε άλλα. Είναι η προϋπόθεση όλων των γεγονότων. Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει ούτε το δικό μου δράμα ούτε η δική μου επιτυχία, ούτε η απώλεια ούτε το επίτευγμα. Υπάρχει μόνο σιωπή. Και αυτό είναι πολύ δύσκολο να το καταπιεί κανείς.
Η ζωή, δεν χρειάζεται την υπερβολή των ΜΜΕ για να είναι σημαντική. Δεν χρειάζεται να την κάνω «απίστευτη» με βαρύγδουπα λόγια. Είναι ήδη κάτι που υπερβαίνει την πλήρη κατανόησή μου. Το γεγονός ότι υπάρχω, έστω και για λίγο, έστω και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, είναι από μόνο του το πιο ακραίο θαύμα.
Σε έναν κόσμο που κουράζεται από τις λέξεις, η πιο ουσιαστική- θα έλεγα- στάση είναι να επιστρέψω στην καθαρή εμπειρία. Να δω τη ζωή όχι ως μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά ως χειροπιαστό βίωμα. Όχι ως τίτλο σε μια οθόνη, αλλά ως το απόλυτο παρόν.
Αναρωτιέμαι, αλήθεια… Μήπως υπάρχουν στιγμές που αισθάνεστε κι εσείς έτσι; Μήπως νιώθετε κι εσείς αυτή την ίδια ανάγκη να σταματήσει για λίγο ο θόρυβος;
…
Η λέξη μπορεί να κουράστηκε.
Η ζωή, όμως, όχι.
Είναι ακόμη εδώ.
Ζωντανή. Στο τώρα μου.
Στον Άθω έχουν έναν κανόνα για τους υποψήφιους μοναχούς και αυτός λέει “η πολλή δουλειά νεκρώνει τη σκέψη”…έτσι φορτώνουν χειρωνακτικές δουλειές τους νέους κι αυτοί θυμίζουν τους σκλάβους της Αλαμπάμα πριν από 2 αιώνες…σήμερα οι ελίτ του χρήματος θέλουν τους πολίτες σαν ζώα στη φάρμα του Τζορτζ Όργουελ… ειδικότερα στα τεράστια νεκροταφεία που τα λένε μεγαλουπόλεις εκατομμυρίων, οι πολίτες αγελαδοποιούνται σαν μοσχάρια σε ράντσα του Τέξας…υπάρχει plan b ? Ναι, επιστροφή στη φύση, σε χωριά, με χόμπι αγρότη, βοσκού ή ψαρά, με βιβλία, μουσική και παρέες χωρίς I phones…για περισσότερα διά ζώσης, καλή εβδομάδα φίλε Νικόλα 🤫
Η καθημερινότητά μας βρίθει από “απίστευτους” νοητικούς και συναισθηματικούς θορύβους. Για αυτό και οι περισσότεροι καταφεύγουν σε νοητικούς αντιπερισπασμούς, ελπίζοντας να “σιγήσουν” μέσα τους ή ακόμα καλύτερα να αντικαταστήσουν το αρνητικό συναίσθημα με το θετικό. Εις μάτην όμως…Δεν υπάρχει μαγικό χάπι. Μάλιστα τα ίδια “φάρμακα” του πόνου (ουσίες, διασκέδαση, σεξ, τηλεόραση, social media κ.λ.π.) μετά από λίγο επιφέρουν το αντίθετο από αυτό που επεδίωξε ο χρήστης τους. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να ξεφύγει κάποιος από αυτή τη “ντούκα”, τον πόνο. Απαιτεί τρομερή ενέργεια να αποτινάξεις από πάνω σου τους ξενιστές, τον φόβο, το άγχος, τη ζήλεια, τον ανταγωνισμό, τη μικρότητα και ακόμη περισσότερη να τους μεταστοιχειώσεις,ως Μέγας Αλχημιστής, σε οχήματαα απελευθέρωσης.
Ίσως τό απίστευτο που διαλαλούν τά ΜΜΕ νά είναι καί τό ζητούμενο.Ίσως κάπου πρός τά εκεί πρέπει νά στραφεί τό ανθρώπινο γένος.Ίσως έτσι νά είναι περισότερο ελεγχόμενο. Αυτό τό “εγώ” που σκέπτεται παρατηρεί συγκινείται είναι τό ανθρώπινο καί τό όμορφο από τό τό οποίο,ό άνθρωπος θά πρέπει νά απομακρυνθεί…….
Καλή εβδομάδα Νικόλα
Οι λέξεις και η χρήση τους αντανακλά αυτόν που τις χρησιμοποιεί. Αν ένας πολιτικός πει “είμαι βαθύτατα συγκινημένος” είναι διαφορετικό από το να το πει ένα κοινός θνητός κλπ. Αντικατοπτρίζεται ο χρήστης των λέξεων του συρμού και χαρακτηρίζεται από αυτές πχ πρόσφατα κυριαρχεί το ¨αφήνει αποτύπωμα” – παντού χρησιμοποιείται. Δεν θέλει μόνο η Ελευθερία Αρετή και Τόλμη – θέλει και η Σκέψη. Η διάδοσή της όμως δεν θέλει αρετή, θέλει επιβολή, γι αυτό υπάρχει πλήθος “εφυολογημάτων” στο θέμα/
Σήμερα επισκέφτηκα το παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου στην Ρόδο. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα, όταν προσπαθώντας να βρω λέξεις για τα συναισθήματά μου, έπεσα επάνω στη λέξη ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ .
Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις να περιγράψω την εντύπωση που μου έκανε αυτός ο ιστορικός χώρος, μετά από όλο τον καταιγισμό της υπερβολής που υφιστάμεθα.
Μας έχουν περιορίσει τόσο το λεξιλόγιο για την έκφραση των συναισθημάτων μας, που όταν κάποιος βρει τις σωστές λέξεις, τότε <>.
Σήμερα επισκέφτηκα το παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου στην Ρόδο. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα, όταν προσπαθώντας να βρω λέξεις για τα συναισθήματά μου, έπεσα επάνω στη λέξη ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ .
Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις να περιγράψω την εντύπωση που μου έκανε αυτός ο ιστορικός χώρος, μετά από όλο τον καταιγισμό της υπερβολής που υφιστάμεθα.
Μας έχουν περιορίσει τόσο το λεξιλόγιο για την έκφραση των συναισθημάτων μας, που όταν κάποιος βρει τις σωστές λέξεις, τότε <>.
<>.