Το Ρόστερ της Ζωής

​Στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, η ποιότητα της πορείας σου δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο καλός παίκτης είσαι, αλλά από το τι συμπαίκτες διαλέγεις να έχεις δίπλα σου στον αγώνα της καθημερινότητας.

​Αίγινα, 16 Ιουνίου 2022

​Όταν στα αρκετά παλιά χρόνια είχα μπασκετική δραστηριότητα σαν παίκτης, αλλά και στα πρόσφατα που υπηρέτησα αυτόν τον χώρο από το πόστο του παράγοντα και κυρίως του προπονητή, γνώρισα πολλών κατηγοριών παίκτες. Μου άφησαν εντυπώσεις που ακόμα και σήμερα με διδάσκουν σημαντικά πράγματα για τη ζωή.

​Θα αρκεστώ να σχολιάσω μια κατηγορία που από μόνη της είναι ένα σχολείο: Η κατηγορία των πολύ καλών παικτών και των πολύ καλών συμπαικτών.

​Για κάποιον που δεν έχει ζήσει τα αποδυτήρια, ίσως αυτό να μην λέει πολλά. Όμως, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Υπάρχουν παίκτες που είναι «παικταράδες» και ταυτόχρονα άριστοι συμπαίκτες. Το κακό είναι ότι αυτοί είναι λίγοι και δυσεύρετοι. Το να βρεις έναν καλό παίκτη είναι σχετικά εύκολο. Το να βρεις όμως έναν παίκτη που να νοιάζεται πραγματικά για τους γύρω του και την ομάδα, θέλει πολύ ψάξιμο με αμφίβολα αποτελέσματα.

​Εδώ γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι είναι καλύτερο; Να έχεις στην ομάδα σου έναν καλό παίκτη αλλά κακό συμπαίκτη, ή έναν λιγότερο ταλαντούχο αλλά άριστο συμπαίκτη;

​Η προσωπική μου εκτίμηση είναι το δεύτερο. Και ο λόγος είναι σαφής. Σε μια ομάδα χρειάζεσαι καλό κλίμα, αλληλοβοήθεια, κοινό όραμα. Χρειάζεσαι μικρό «εγώ» και μεγάλο «εμείς».

​Αν μεταφέρουμε αυτή την τοποθέτηση στην καθημερινότητά μας, έξω από τις γραμμές του γηπέδου, θα δούμε ότι όλη η ζωή μας, ένας αγώνας είναι. 

Και εκεί καλούμαστε να επιλέξουμε τους συμπαίκτες μας: συντρόφους, φίλους, συνεργάτες. Στο μπάσκετ, αν κάποιος παίκτης κριθεί ακατάλληλος, τον διώχνεις. Στη ζωή όμως; Μπορείς να διώξεις έτσι εύκολα τον συγγενή, τον συνάδελφο, ή τον άνθρωπο που συναντάς κάθε μέρα;

​Εδώ έρχεται η σκληρή πραγματικότητα του συμβιβασμού. 

Για να κλείσεις το «ρόστερ» της ζωής σου, παίρνεις ό,τι φαίνεται καλύτερο εκείνη τη στιγμή. Συμβιβάζεσαι με ανθρώπους που ίσως δεν σου ταιριάζουν απόλυτα, επειδή δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου να μονάσεις. 

Όμως, αυτός ο συμβιβασμός δεν πρέπει να είναι παράδοση. Πρέπει να είναι μια συναισθηματική άμυνα. Μαθαίνεις να παίζεις μαζί τους στο ίδιο γήπεδο, αλλά δεν τους επιτρέπεις να ορίζουν το δικό σου σύστημα. Τους αντιμετωπίζεις ως «στατιστικά στοιχεία» του αγώνα, κρατώντας μια απόσταση ασφαλείας που προστατεύει την εσωτερική σου γαλήνη.

​Στην πορεία, βέβαια, οι άνθρωποι αποκαλύπτονται. Άλλοι που έδειχναν αστέρια αρχικά, αποδεικνύονται «τενεκέδες ξεγάνωτοι» — άνθρωποι εγωκεντρικοί που, αν βρεθείς μαζί τους, νιώθεις σαν να πίνεις πικρό νες με παγάκια. 

Ποτέ δεν τους γουστάριζα αυτούς. Ίσως γίνεσαι σοφότερος παρακολουθώντας τους, αφού έχεις μέτρο σύγκρισης για το τι πρέπει να αποφεύγεις, αλλά καλύτερο άνθρωπο δεν σε κάνουν. Αντίθετα, υπάρχουν εκείνοι που «δεν τους πιάνει το μάτι σου» και αποδεικνύονται οι πραγματικοί αστέρες του χαρακτήρα.

​Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι «δικοί μας» άνθρωποι. Είναι η ομάδα μέσα στην ομάδα. Είναι εκείνοι που λειτουργούν με γενναιοδωρία και σε κάνουν να ξεχνάς τον θόρυβο που προκαλούν οι «τενεκέδες». Όταν έχεις τέτοιους συμπαίκτες στον πυρήνα της ζωής σου, ο αναγκαστικός συμβιβασμός με τους υπόλοιπους παύει να σε φθείρει.

​Και κάτι ακόμα, που ίσως είναι το πιο δύσκολο-δυστυχώς- σε όλη αυτή τη διαδρομή: Πριν κρίνουμε τους άλλους ως κακούς συμπαίκτες, οφείλουμε να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να αναρωτιόμαστε αν εμείς οι ίδιοι στεκόμαστε σαν σωστοί συμπαίκτες για τους γύρω μας. Γιατί το να απαιτείς ποιότητα από τη φανέλα του άλλου, προϋποθέτει να έχεις ιδρώσει πρώτα τη δική σου.

​Το άριστο, λοιπόν, θα ήταν να βρεις στη ζωή σου καλούς παίκτες που να είναι και καλοί συμπαίκτες.

 Αν είσαι τυχερός και σου κάτσει, θα περάσεις μια ζωή όμορφη, χαρούμενη και παραγωγική. Αν όχι, οφείλεις να γίνεις εσύ ο προπονητής του εαυτού σου: να επιλέγεις ποιους θα αφήσεις να σου< πασάρουν> τη μπάλα και ποιους θα κρατήσεις στην άκρη του πάγκου της ψυχής σου.

​Αν δεν έχεις την τύχη με το μέρος σου, τότε… τρέχα γύρευε.

 Αλλά τουλάχιστον, ας ξέρεις με ποιους αξίζει να ιδρώσεις τη φανέλα.