Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Η αλήθεια είναι σαν κινούμενη άμμος. Σε τραβάει σιγά σιγά μέσα της και, αν δεν έρθει κάποιος να σε τραβήξει έξω, την έβαψες.

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό. Ίσως όμως, όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι πολλές από τις αλήθειες που θεωρούσαμε ακλόνητες δεν ήταν παρά η αλήθεια μιας συγκεκριμένης στιγμής. Αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουμε  κι εμείς, και μαζί τους μετακινείται  το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Κι όμως, επιμένουμε να ψάχνουμε την απόλυτη αλήθεια. Σαν να υπάρχει κάπου ένα σταθερό σημείο, πάνω στο οποίο θα μπορέσουμε επιτέλους να πατήσουμε και να πούμε: εδώ είναι, τώρα τα κατάλαβα όλα.

Ίσως ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα.

Και την ώρα που ψάχνουμε, η ζωή προχωρά.

Εδώ αρχίζει η μεγάλη παρτίδα.

Στο σκάκι η σκακιέρα είναι σταθερή. Οι κανόνες είναι γνωστοί. Ξέρεις πώς κινείται κάθε κομμάτι, τι μπορείς να κάνεις και τι δεν μπορείς. Μπορεί η θέση να είναι δύσκολη, μπορεί ο αντίπαλος να σε στριμώξει, αλλά τουλάχιστον ξέρεις πάνω σε τι παίζεις. 

Στη ζωή όχι .Η σκακιέρα μετακινείται μαζί με τα κομμάτια.

Άνθρωποι που θεωρούσες δεδομένους φεύγουν. Ευκαιρίες χάνονται. Οι δυνατότητές σου αλλάζουν. Πράγματα που κάποτε πίστευες με βεβαιότητα, μια μέρα παύουν να σε πείθουν. Και τότε καλείσαι να κάνεις την επόμενη κίνηση χωρίς να είσαι καθόλου βέβαιος ότι το έδαφος κάτω από αυτήν θα παραμείνει στη θέση του.

Κι όμως, πρέπει να παίξεις.

Ο καθένας τη δική του παρτίδα.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις σκάκι. Ούτε να έχεις κάποια σπουδαία αποστολή στη ζωή. Η μεγάλη παρτίδα του ενός μπορεί να είναι μια οικογένεια, του άλλου μια αγάπη, μια δουλειά, μια δημιουργία, μια φιλία, μια προσπάθεια να μάθει κάτι καινούργιο. Μπορεί ακόμη να είναι κάτι που στους άλλους φαίνεται ασήμαντο. Δεν έχει σημασία.

Η παρτίδα είναι δική σου.

Το θέμα είναι αν θα την παίξεις. Γιατί υπάρχει και η άλλη λύση. Να παίζεις μόνο τις ασφαλείς κινήσεις. Να μη ρισκάρεις, να προστατεύεις όσα έχεις, να αποφεύγεις τις δύσκολες θέσεις. Μια ζωή χωρίς μεγάλες ήττες. Αλλά ίσως και χωρίς μεγάλη παρτίδα.

Κάποια στιγμή βέβαια, τα κομμάτια αρχίζουν να λιγοστεύουν. Αυτό συμβαίνει σε κάθε παρτίδα. Χάνεις ανθρώπους, ευκαιρίες, βεβαιότητες, ακόμη και κομμάτια του ίδιου σου του εαυτού που κάποτε θεωρούσες αυτονόητα.

Και  τοτε κοιτάζεις τη σκακιέρα και βλέπεις πως δεν είναι πια γεμάτη.

Μένει μόνο ο βασιλιάς

Και  μερικά πιόνια.

Παράξενη εικόνα. Όχι όμως κατ’ ανάγκην τελειωμένη παρτίδα.

Γιατι,  όσο υπάρχει έστω και μία κίνηση, υπάρχει και παιχνίδι.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η μεγάλη παρτίδα. Όχι η προσπάθεια να βρούμε την αλήθεια και να την κάνουμε δική μας. Αλλά η αποδοχή ότι το έδαφος θα συνεχίσει να μετακινείται και εμείς, παρ’ όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να παίζουμε.

Μπορεί να κάνουμε λάθος κίνηση. Μπορεί να χάσουμε. Μπορεί ακόμη και να μη μάθουμε ποτέ αν υπήρχε μια καλύτερη κίνηση 

Αλλά η παρτίδα δεν κρίνεται από το αν βρήκαμε την απόλυτη αλήθεια.

Ίσως κρίνεται από το αν, όταν ήρθε η σειρά μας, κάναμε την κίνησή μας.

Και κάπου εκεί, η κινούμενη άμμος εξακολουθεί να κινείται.

Η σκακιέρα επίσης. 

Κι εμείς ακόμη παίζουμε.