ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ <ΖΗΤΙΑΝΟΣ>

Η φράση,< επάγγελμα ζητιάνος>, μου ήρθε ξαφνικά κάποια στιγμή  στο μυαλό.  Αρχικά, μου προκάλεσε μια δυσάρεστη, σχεδόν απωθητική αίσθηση. Όταν όμως το καλοσκέφτηκα, κατάλαβα ότι, στην καθημερινότητά μας, είναι ένα <επάγγελμα> που, λίγο πολύ, το <<εξασκούμε> όλοι μας, άλλοι με επιτυχία και άλλοι με πλήρη αποτυχία

Αν απογυμνώσουμε τη λέξη από την κυριολεκτική της σημασία, ανακαλύπτουμε ότι η <ζητιανιά> είναι ένα  θεμελιώδες στοιχείο της κοινωνικής μας συναλλαγής, αφού η ζωή μας- δυστυχώς ή ευτυχώς-. είναι οι άλλοι. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, αναζητάμε < νομίσματα> που δεν είναι μεταλλικά αλλά  συναισθηματικά. Προσοχή, επιβεβαίωση, αποδοχή και  ίσως και λίγο χρόνο από τη ζωή των γύρω μας

Σε αυτή την διαρκή αναζήτηση, ο άνθρωπος γίνεται συχνά δέσμιος μιας οικειοθελούς σκλαβιάς. Εθιζόμαστε στα ψίχουλα της γνώμης των άλλων και καταλήγουμε να φοράμε κάποιου είδους  προσωπεία, χάνοντας την αυθεντικότητα μας, μόνο και μόνο για να εισπράξουμε ένα βλέμμα ή μια κουβέντα επιδοκιμασίας. 

Αυτό το ακατάσχετο κοινωνικό ¨΄μπλα μπλα΄΄ που μας περιβάλλει, δεν είναι παρά ένας θόρυβος για να καλύπτουμε και να μην ακούμε τη σιωπή της ύπαρξής μας και για  να μην χρειάζεται  να κοιτάξουμε πιο πάνω, προς τη φύση ή τον δημιουργό

Ο φόβος της μοναξιάς και της απομόνωσης είναι τόσο τρομερά ισχυρός που μας αναγκάζει να παραμένουμε <ζητιάνοι> μέσα στο πλήθος, παρά <βασιλιάδες> μεσα στην μοναξιά μας,  τρέμοντας το κενό που θα άφηνε η απουσία των άλλων, ακόμα κι αν κατά βάθος επιζητούμε την ελευθερία.

Όμως, επειδή η ζωή, πρέπει- και κατα την ταπεινή μου άποψη -επιβάλλεται-, να έχει θετικό πρόσημο, υπάρχει και η εκδοχή της αξιοπρεπούς< ζητιανιάς>. Είναι η στιγμή, που η ζητιανιά, μετατρέπεται σε ειλικρινή παραδοχή και γέφυρα σύνδεσης με το τώρα

Αξιοπρεπής ζητιάνος, είναι εκείνος που έχει το φιλότιμο και την <μαγκιά>, να παραδεχτεί τις ελλείψεις του, μετατρέποντάς το, <σε χρειάζομαι>, σε μια πράξη αρχοντιάς και όχι ταπείνωσης. Αντί να κυνηγάμε ασθμαίνοντας τα ψίχουλα του θαυμασμού ή της επιβεβαίωσης, μπορούμε να επιλέξουμε να ζητήσουμε ουσιαστική σχέση , αληθινή επικοινωνία και μια ζεστή, βαθειά προσέγγιση.

Τελικά , θεωρώ ότι είναι, αξιοπρέπεια, το να αναγνωρίζεις ότι δεν είσαι, αυτό που -ισως πιστεύεις ότι είσαι- και  να επιλέγεις με περηφάνια το <νόμισμα> που δέχεσαι, κρατώντας πάντα το βλέμμα στραμμένο προς την πηγή της αληθινής σου υπόστασης, που ίσως, λέω ίσως, είναι και το ζητομενο της πεπερασμενης ζωής μας