Τα βερεσέδια της ζωής μας

Το τεφτέρι της ζωής και το δικό μας κόσκινο

Έχω τη βεβαιότητα, ότι τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι, θυμόμαστε εκείνη την υπέροχη σκηνή από τη Μοντέρνα Σταχτοπούτα. Η Κατερίνα, την οποία υποδύεται η Αλίκη Βουγιουκλάκη, έχει βρει μια πολύ καλή δουλειά και τηλεφωνεί στον κυρ Στέφανο, τον μπακάλη που της έδινε τρόφιμα βερεσέ και τα σημείωνε στο τεφτέρι του, χωρίς να είναι βέβαιος πότε θα εισπράξει τα χρωστούμενα.

«Βάλε αυτό, βάλε εκείνο, βάλε και μπύρες, θα το κάψουμε απόψε, κυρ Στέφανε! Μόλις βρήκα μια εξαιρετική δουλειά!»

Κάποτε, ο βερεσές ήταν καθημερινή υπόθεση. Πολλοί άνθρωποι, κυρίως όσοι αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, έτσι έκαναν τα ψώνια τους.

Ο μπακάλης κρατούσε το τεφτέρι του, σημείωνε τα ψώνια με το μολύβι και, όταν ερχόταν η ώρα της πληρωμής, έπιανε δουλειά και η γόμα. Άλλοι λογαριασμοί εξοφλούνταν, άλλοι έμεναν ανοιχτοί και μερικοί μεταφέρονταν από μήνα σε μήνα, ώσπου κανείς δεν ήξερε πότε θα έκλειναν.

Στη λαϊκή μας γλώσσα, ο βερεσές σημαίνει πίστωση, κάτι που δίνεται με την προσδοκία ότι θα εξοφληθεί αργότερα.

 Στη ζωή, όμως, υπάρχουν και βερεσέδια που δεν γράφονται σε τεφτέρια. Δεν έχουν τιμές και ποσότητες, ούτε ημερομηνία εξόφλησης. Είναι μια υπόσχεση που περιμένουμε να εκπληρωθεί, μια προσδοκία που δεν βρήκε ανταπόκριση, μια εμπιστοσύνη που δώσαμε και δεν πήραμε πίσω αυτό που περιμέναμε. Κι άλλοτε, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, αφήνουμε και εμείς ανοιχτούς λογαριασμούς στους άλλους.

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να κλείνουμε κάθε λογαριασμό με την πρώτη δυσκολία. Κάποια θέματα θέλουν χρόνο για να ωριμάσουν, κάποια αξίζει να τα διεκδικήσουμε και κάποια χρειάζεται να τα συζητήσουμε.

Το ερώτημα είναι: για πόσο και για ποιον λόγο?

Μήπως τότε είναι η στιγμή να βγάλουμε στην πιάτσα το δικό μας νοητικό κόσκινο; Να περάσουμε από μέσα του όσα κρατάμε στο τεφτέρι της ζωής μας, ώστε να ξεχωρίσουμε τι εξακολουθεί να έχει αξία και τι παραμένει εκεί από συνήθεια, πείσμα ή δυσκολία να παραδεχτούμε πως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε;

Υπάρχει μια παλιά λαϊκή ρήση, γεμάτη σοφία, που λέει: «Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει».

Πράγματι, μπορούμε να κοσκινίζουμε ξανά και ξανά, να εξετάζουμε κάθε λεπτομέρεια και να αναζητούμε την τέλεια απόφαση. Κι έτσι, αντί να ξεκαθαρίζουμε τον λογαριασμό, να τον αφήνουμε να περιμένει εκεί,  απλήρωτος

Το κόσκινο ίσως μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα. Δεν μπορεί, όμως, να αποφασίσει για λογαριασμό μας.

Και η απόφαση δεν είναι πάντα εύκολη. Μπορεί να χρειαστεί να επιμείνουμε σε κάτι που θεωρούμε δίκαιο. Μπορεί να αναγνωρίσουμε πως η αναμονή δεν οδηγεί πουθενά. Μπορεί ακόμη να διαγράψουμε έναν λογαριασμό, όχι επειδή ξεχάσαμε τι συνέβη, αλλά επειδή δεν θέλουμε πια να εξαρτάται η ζωή μας από αυτόν.

Τα χρόνια, ίσως μας δίνουν την ευκαιρία να μάθουμε κάτι από τα παλιά μας τεφτέρια. Όχι επειδή μας κάνουν αυτομάτως σοφότερους, αλλά επειδή μας βοηθούν να καταλάβουμε πως δεν αξίζει κάθε εκκρεμότητα να μας συνοδεύει για πάντα.

Άλλωστε, ο καθένας έχει το δικό του τεφτέρι, τα δικά του χρέη και τις δικές του απαιτήσεις. Δεν υπάρχει ένας κανόνας που να ταιριάζει σε όλους. Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα που ίσως αξίζει να θέτουμε πού και πού στον εαυτό μας:

Αυτός ο λογαριασμός έχει ακόμη αξία για μένα ή απλώς έχω συνηθίσει να τον κρατάω ανοιχτό;

Κι αν δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε, ας προσέξουμε μήπως αρχίσουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για να τον διατηρούμε ανοιχτό. 

Και εδώ, μου έρχεται στο μυαλό, εκείνο το παληό λαικό τραγούδι , ο Πασατέμπος, με παραφρασμένο τον πρώτο του στίχο

Αυτά που μας λες, εμείς τα ακούμε ..βερεσέ!!

Ελπίζω όχι!!!

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους!!