Posts by: Nikos Mathiopoulos

Τα ελεύθερα πνεύματα δεν φυλακίζονται, πετούν Ζούμε σε μια εποχή που όλα φαίνονται να μας τραβούν προς τα κάτω. Οι ειδήσεις, οι υποχρεώσεις, οι αριθμοί, οι φόβοι, οι διαρκείς προειδοποιήσεις.  Μια εποχή που μετρά την αξία του καθενός  με όρους χρησιμότητας και επιτυχίας, που δεν  σε ρωτά τι έννοιωσες αλλά  τι πέτυχες, που σου υπενθυμίζει συνεχώς, τι πρέπει, τι οφείλεις, τι επιβάλλεται να κάνεις, ακόμα και τι να σκεφθείς Μέσα σε αυτό το τοπίο, ένα  ελεύθερο πνεύμα μοιάζει με είδος σε ανεπάρκεια. Όχι γιατί δεν υπάρχει , αλλά γιατί δεν φαίνεται. Δεν αυτοδιαφημίζεται. Δεν φωνάζει. Δεν κάνει θόρυβο. Και όμως,…

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ Η στιγμή που σταματάμε να σκηνοθετούμε τους άλλους Κάποια στιγμή στη ζωή, χωρίς να το αποφασίσουμε συνειδητά, περνάμε από τη φάση της εντολής στη φάση της προτροπής. Συμβαίνει. Όχι επειδή γίναμε πιο διστακτικοί, ούτε επειδή χάσαμε το θάρρος μας. Αλλά επειδή καταλάβαμε κάτι απλό και σκληρό μαζί: οι εντολές, μετά από μια ηλικία, δεν πιάνουν τόπο. Στην αρχή της ζωής μας, δεχόμαστε εντολές. Είναι αναγκαίες. Μας οργανώνουν, μας προστατεύουν, μας μαθαίνουν τα όρια. Αργότερα, δίνουμε εντολές. Ως γονείς, ως επαγγελματίες, ως άνθρωποι που έχουν ευθύνη. Εκεί, η εντολή φαίνεται φυσική προέκταση της εμπειρίας μας. Όμως έρχεται…

Τεχνη είναι ,με το μίνιμουμ να πετυχαίνεις το μάξιμουμ Στη ζωή μου έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους. Στη δουλειά, στις παρέες, στους αθλητικούς χώρους που κινήθηκα για χρόνια, αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρό μου. Οι περισσότεροι πέρασαν από τη ζωή μου χωρίς να αφήσουν κάποιο ιδιαίτερο αποτύπωμα. Όχι γιατί δεν είχαν αξία, αλλά γιατί δεν υπήρχε κάτι που να τους ξεχωρίζει ώστε να τους φέρνω συχνά στη μνήμη μου. Υπήρξαν όμως και κάποιοι άλλοι. Λίγοι. Άνθρωποι που, είτε συμφωνούσα μαζί τους είτε όχι, μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Όχι τόσο για όσα έλεγαν, όσο για τον τρόπο που αντιμετώπιζαν την καθημερινότητα….

ΤΑ ΛΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ Όταν περάσεις ένα μεγάλο λούκι στη ζωή σου, δύο πράγματα συμβαίνουν: ή προσπαθείς να γίνεις καλύτερος — ή γίνεσαι χειρότερος. Αυτή η σκέψη δεν είναι θεωρία. Είναι εμπειρία. Και, πιστεύω, αφορά όλους μας. Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, περνάμε λούκια. Δεν έχουν όνομα ούτε ίδια μορφή για όλους. Μπορεί να είναι η υγεία, η οικογένεια, η δουλειά, μια απώλεια, τα γεράματα. Όμως, όποια μορφή κι αν έχουν, κάνουν το ίδιο πράγμα: σε βγάζουν από την ισορροπία σου. Ξαφνικά, αυτά που ήξερες δεν φτάνουν. Τα “όπλα” που είχες μέχρι εκείνη τη στιγμή — οι τρόποι που είχες…

ΙΟΙ: Το Κοινωνικό Λογισμικό της Καθημερινοτητας ​Στην σημερινή, ψηφιακή εποχή, έχουμε μάθει να φοβόμαστε τους ιούς που απειλούν τα αρχεία και την ιδιωτικότητά μας.  Όμως, η έννοια του «ιού» είναι πολύ παλαιότερη από τα κυκλώματα. Είναι μια λέξη που παρεισφρείει στην καθημερινότητα και αλλοιώνει τον «κώδικα» της ηρεμίας μας στις ανθρώπινες επαφές. ​Γεννιόμαστε ως ένα τέλειο πλάσμα, ένα «λογισμικό» προγραμματισμένο να λειτουργεί άψογα, γρήγορα και φιλικά. Δεν γνωρίζω κανέναν που να γεννήθηκε εριστικός, κακός ή τοξικός. Ουδεις εκών κακός, όπως είπε και ο δικός μας Σωκράτης  Τι είναι όμως αυτό που μας «τρελαίνει» διαχρονικά; Εκτός από τη φυσιολογική φθορά του…

Γράφω μια λέξη σε ένα χαρτί και την κοιτάζω.  ΞΕΜΑΚΡΑΙΝΟΥΜΕ  Είναι ένα ρήμα που δεν περιγράφει μια κατάσταση, αλλά μια κίνηση που συμβαίνει τώρα, την ώρα που μιλάμε, την ώρα που αναπνέουμε. Είναι αυτή η αργή, σχεδόν αδιόρατη διολίσθηση των ανθρώπων μακριά από τον πυρήνα της σύνδεσής τους.  Στις μέρες μας, η απόσταση δεν μετριέται πια σε χιλιόμετρα, αλλά σε βλέμματα που δεν συναντιούνται και σε λέξεις που δεν λέγονται ποτέ, παρόλο που οι οθόνες μας είναι γεμάτες από δήθεν επικοινωνία. Αν κοιτάξουμε τους φίλους μας, τους ανθρώπους που επιλέξαμε να έχουμε κοντά μας, θα δούμε πως το «ξεμακραίνουμε» εισβάλλει…

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΤΣΙ ​Πόσες φορές στη ζωή μας σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας χαρούμενοι, ευδιάθετοι, διαυγέστατοι; Και πόσες φορές κατηφείς, δύσθυμοι, αγέλαστοι; Θα έλεγα, πάρα πολλές. ​Σίγουρα το έχουμε σκεφτεί αυτό και σίγουρα μας έχει απασχολήσει —δεν ξέρω πόσο τον καθέναν μας— όμως είναι μια πραγματικότητα. Και σίγουρα έχουμε αναρωτηθεί: γιατί να μην είμαστε κάθε μέρα στην πρώτη κατηγορία; ​Απαντήσεις υπάρχουν πολλές, άλλες τόσες δικαιολογίες, που τελικά καταλήγουν απλά να μας φέρνουν στην ίδια κατάσταση: να αναρωτιόμαστε συνεχώς για το ίδιο πράγμα και λύση να μη βρίσκεται. ​Και όμως. ​Δείτε τα μικρά…

Η φράση,< επάγγελμα ζητιάνος>, μου ήρθε ξαφνικά κάποια στιγμή  στο μυαλό.  Αρχικά, μου προκάλεσε μια δυσάρεστη, σχεδόν απωθητική αίσθηση. Όταν όμως το καλοσκέφτηκα, κατάλαβα ότι, στην καθημερινότητά μας, είναι ένα <επάγγελμα> που, λίγο πολύ, το <<εξασκούμε> όλοι μας, άλλοι με επιτυχία και άλλοι με πλήρη αποτυχία Αν απογυμνώσουμε τη λέξη από την κυριολεκτική της σημασία, ανακαλύπτουμε ότι η <ζητιανιά> είναι ένα  θεμελιώδες στοιχείο της κοινωνικής μας συναλλαγής, αφού η ζωή μας- δυστυχώς ή ευτυχώς-. είναι οι άλλοι. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, αναζητάμε < νομίσματα> που δεν είναι μεταλλικά αλλά  συναισθηματικά. Προσοχή, επιβεβαίωση, αποδοχή και  ίσως και λίγο χρόνο από…

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Μια Νέα Αφετηρία ​Φίλες και φίλοι, ​Καλωσορίσατε σε έναν χώρο που, αν και υπάρχει καιρό, αποκτά πλέον έναν νέο, πιο βαθύ σκοπό. Έστω και σε αυτήν την προχωρημένη ηλικία, νιώθω ότι έφτασε η στιγμή να βάλω σε τάξη τις σκέψεις και τις απόψεις μιας ολόκληρης ζωής και να τις  μοιραστώ. ​Αυτά που θα διαβάζετε από εδώ και στο εξής, είναι το απόσταγμα των δικών μου προσωπικών αναζητήσεων. Είναι , η προσπάθεια να γίνει ορατό, αυτό που μέχρι τώρα,ήταν γραμμένο με συμπαθητική μελάνη στις εμπειρίες μου. Είναι κεφάλαια από  το βιβλίο της ζωής μου, στην προσπάθειά μου να καταγράψω την…